De zoutvlakte bij San Pedro de Atacama

We zitten in de Atacama woestijn, een hoogvlakte in Zuid-Amerika, een strook land van zo’n 1000 km tussen de kust van de Oceaan en het Andes gebergte, ongeveer 105.000 km2, de Andes niet inbegrepen. Het is de droogste niet-polaire woestijn ter wereld. Het terrein bestaat grotendeels uit steenachtige ondergrond, zoutmeer, zand en lavagesteente. Het stadje waar we verblijven, San Pedro de Atacama, op een hoogte van 2400 m boven zeeniveau, ligt aan de rand van een 3000 km2 grote zoutvlakte, de Salar van Atacama, en aan de voet van de Licancabur vulkaan.
San Pedro is eeuwen geleden ontstaan rond een oase, de eerste inwoners waren Atacameños, waarvan we vlechtwerk en potten terug vonden in het museum.
Het gebied heeft een tijdje tot Bolivië behoord, maar is na een oorlog aan Chili toegewezen. Het stadje zelf, met zo’n 5000 inwoners bestaat uit een handvol onverharde straatjes, met adobe huisjes, meestal felgekleurd.

Één van de hoofdattracties van de stad is de kerk van San Pedro de Atacama, uit de 17de eeuw, één van de oudste kerkjes in Chili, ook opgetrokken in adobe in koloniale stijl. Maar we hebben pech de kerk wordt gerestaureerd. We voelen ons min of meer verplicht het levenswerk van een landgenoot, het Archaeologisch Museum van Gustavo Le Paige, jezuïet, te bezoeken.

Le Paige (1903-1980) is afkomstig uit Luik, studeerde filosofie en theologie in Leuven, werd na een verblijf in Congo, naar Chili gestuurd en kwam in San Pedro terecht. Zijn parochianen toonden hem vondsten uit de Loma Negra woestijn daterend uit de pré-Columbiaanse tijd en oude graven met keramiek en andere objecten. Hij begon zich te interesseren in archeologie en bouwde uiteindelijk ditmuseum, dat een bijzonder goed overzicht geeft van het verre Paleolithische tot de Inca en Spaanse tijd, en de opkomst en de teleurgang van de Atacameños. Het museum toont honderden objecten die in de omliggende woestijn in de heersende droogte, uitstekend bewaard werden. Le Paige wordt de vader van de Chileense Archaeologie genoemd en kreeg talrijke onderscheidingen van allerlei instellingen en regeringen, o.m. de Belgische Kroonorde.
image
In het verlengde van de calle San Pedro torent de Lucancabur uit boven de stad, een symmetrische stratovulkaan, 5400 m hoog, met een krater van 400m diameter en een kratermeer, dat meestal met ijs bedekt is, nochtans leeft hier toch nog plankton fauna in, net als in de andere lagunes in deze zoutvlakte, vandaar de grote kolonies flamingo’s.

We beslissen fietsen te huren en de stad uit te rijden. We bezoeken de Pukara de Quitor, een Atacameños fort uit de 12de eeuw, een archaeologische site, een triomfboog in een bergkloof en trekken dan met onze mountainbikes de bergen in naar een colletje, een bergpas. Afzien, op deze hoogte, in de schroeiende zon, maar we geraken er en dan is vooral de afdaling big fun.

In de namiddag hebben een georganiseerde tour met uitzicht over de Maanvallei, Valle de la Luna, en Valle de la Muerta. Deze laatste werd door Le Paige, Vallei van Mars, gedoopt, maar dat werd later verbasterd tot Death Valley.

Prachtige uitzichten van de rand van de kloven, maar dan volgt een wandeling naar beneden. De Valle de la Muerta, via een enorme zandduin, die vanaf de rand van de kloof naar de bodem van de vallei reikt. Met zijn allen van die duin afrennen dus, in de laaiende zon.

Gelukkig vangen we af en toe wat schaduw tussen de grillige kloven en zand- en rotsformaties, in de vreemdste vormen uitgekerfd door de wind- en zanderosie, zo zien we formatie die door Lepaige, alweer hij, de 3 Maria’s genoemd werd.

Alles bedekt met een laagje zout, zodat het lijkt of er verse sneeuw gevallen is. Er zit veel gips tussen het gesteente, dat je hier en daar uitgehard ziet tot selenium (Grieks voor maan) kristallen.

Dit landschap lijkt zo typisch op de bodem van de maan of van mars, dat de Atacama al gebruikt werd als locatie voor ruimtefilms, als Space Odyssey. Ook de NASA testte hier hun Viking 1 en 2, hun marswagentjes uit. Overigens hier vlakbij ligt de basis van “ALMA”, Atacama Large Millimeter/Submillimeter Array, een internationaal Observatorium uitgerust met een reusachtige radio-telescoop, bestaande uit 66 12m diameter schotels, opgesteld in de 5000-6000 m hoge bergen. Omwille van de combinatie van grote hoogte, geen wolken, droge lucht en afwezigheid van lichtpollutie is dit een van de beste locaties ter wereld. ALMA is een samenwerking tussen Europa, USA, Chili, Canada en Oost-Azië, de duurste grondtelescoop in gebruik.
We sluiten de dag af met een zonsondergang boven Valle de la Luna. Het is niet de zonsondergang die ik spectaculair vind, de zon gaat tenslotte overal op dezelfde manier onder.
image
Maar het is de omgeving, van rood en oker gekleurde rotsformaties, met de witte zoutvlaktes, die in een felle gloed gezet worden door de ondergaande zon die prachtig is. Je staat met je gezicht naar de zon, maar achter je is het spektakel het mooist. Het werd dus laat voor het afscheidsdiner van Chili, en een laatste Pisco Sour en de laatste flessen Chileense wijn.

3 gedachtes over “De zoutvlakte bij San Pedro de Atacama

  1. Nicole & ik zijn net terug uit Iceland en lezen nu verder, wat een contrast te moeten lezen over droogte en stikkende warmte en volop zon. Bij ons was het ijs, sneeuw en hagel met steeds temperaturen onder de nul. Met als toetje een storm met als gevolg een gesloten luchthaven.
    Zo te zien aan de rots breuken en scheuren een niet zonder risico fotootje als je het mij vraagt.
    Grt Rudi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s