Onze Strade Bianche: de Ripio Ruta 40 Cafayate-Cachi

De rit van vandaag staat in ons roadbook gepland voor 4-5 uur over 159 km. Dus ofwél slechte grindwegen, of kronkelen door de bergen of gewoon heel veel te zien. Het werd alles en we deden er ruim 6 uur over. Al na een kleine 50 km ging de asfaltweg over in Ripio, de befaamde grindwegen in Argentinië.

Dat de Rute 40 niet zonder gevaren is blijkt wel uit de vele gedenkstenen die je langs de weg vindt. De weg naar Cachi ligt in een Calchaquié dal. Voorbij San Carlos vernauwt de weg zich tot een kloof. Ik zie een woestijnvos, een Zorro Culpeo, wegvluchten tussen de rotsen. Hier en daar staat een verlaten adobehuisje, met strooien dak en typische zuilengalerij. Dan weer staat er plots een kalkwit kerkje. De paprika oogst ligt in de zon te drogen naast de weg. De kleurrijke rotsen aan beide zijden van de weg gaan geleidelijk over in bizarre gebergten. Allerlei sedimentgesteente werd hier samengevoegd tot verbluffende structuren en een verrassend berglandschap. Hoogtepunt is de quebrada de flecha. We stoppen ergens aan een verlaten kerkhofje, wat kruisen en kleine mausoleums in de woestijn, aan de voet van het gebergte.

Als we een vervallen adobe mausoleum benaderen, zien we door de open deuren de versleten kisten opgestapeld staan. Een zwerm wilde bijen lijkt wel het oude mausoleum te bewaken. Een nest in de oude schedel van een Quilmes indiaan ? En als een vermetel fotograaf te dicht komt wordt hij prompt gestoken, de wraak van de Quilmes chief. Gelukkig kan Anita onmiddellijk de nodige zorgen verstrekken.
We pauzeren in Molinos, met een luisterrijk kerkje in gedrongen Cuzcostijl, met een onderdak in cactushout. Er tegenover ligt de Finca Isasmendi, de haciënda van Molinas, getuige uit de koloniale tijd, die vandaag een hosteria herbergt.

Heerlijke koffiepauze op de lommerrijke binnenkoer. Verderop rijden we door het National Park Las Cardonas, een landschap met rijzige woestijncactussen die we allen kennen uit de westerns en oude strips, de cardon cactus. Even voor Cachi trekt een vlucht groene papegaaien langs. We weten dat we nu het stadje naderen.

Cachi is een kleine adobestadje, 5000 inwoners, gebouwd in Spaanse koloniale stijl. Voor de bestrating en de basis van de huizen werden ronde rivierkeien gebruikt. Het zestiende eeuws kerkje, is een nationaal historisch monument. De kerkmeubelen zijn gesculptuurd uit het poreuze cactushout. Naast de kerk ligt het archaeologische museum Pío Pablo Díaz. Maar het meest spectaculaire is wel dat het dorp, zelf op 2300 m., aan de voet ligt van de Nevado de Cachi, een bergketen met 9 toppen boven de 5000 m, waarvan 3 boven de 6000.

Hier in de buurt ligt ook de bodega Colomé, de hoogst gelegen wijngaard ter wereld, en de oudste van Argentinië. De rode Colomé Estate staat dus op het programma voor de begeleiding van ons diner.

Een gedachte over “Onze Strade Bianche: de Ripio Ruta 40 Cafayate-Cachi

  1. N.a.v. jullie artikel heb ik gelezen over Adobe huizen en ecotoerisme. Interessant, wijs en mooi! Kunnen we iets van leren. Tot nu toe was mijn kleiwerk beperkt tot schalen en beeldjes… een nieuw perspectief! Geniet nog van jullie reis, wij doen dat van de eerste lentedagen!
    Els

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s