De quebrada de Humahuaca

We verblijven dus twee nachten in de quebrada van Humahuaca, op ongeveer 2400 m. Een quebrada is een cañyon, een kloof. Deze is wel heel spectaculair omwille van de kleuren van het blootgelegde gesteente. Het betreft hier allerlei lagen van sedimentair gesteente gekleurd door verschillende mineralen, die door de bergvorming tienduizenden jaren geleden opgestuwd en opengebroken zijn. Wind-, water- en temperatuurserosie doen dan de rest. Purmamarca ligt aan de voet van zo’n veelkleurige berg, de Cerro de Siete (7) Colores, eigenlijk wordt het stadje erdoor omringd.

In alle richtingen waarin je kijkt zie je de vejelkleurige wanden. Het kleine bescheiden stadje, hooguit eenparig duizend inwoners, heeft dan ook een lange toeristische geschiedenis. Toch is alles kleinschalig gebleven. De straten zijn niet verhard, het centrale pleintje is gemoedelijk klein, ’s avonds vol spelende kinderen, een piepklein cabildo en kerkje. Er zijn hier geen hoteltorens gebouwd, of grote haciënda’s met paardentours, geen sterrenhotels of -restaurants. Wel veel kleine hostels en hosteria’s, en tientallen kleine stalletjes waar souvenirs worden verkocht.

Dat zijn vooral veelkleurige doeken en andere geweven objecten, en allerlei breigoed en wol. Aangevuld met fluitjes, houtsnijwerk, aardewerk, en andere spulletjes. Wat er ook van is, het oogt allemaal heel kleurig tegen de spectaculaire achtergrond. De restaurantjes zijn eenvoudig, lokale producten, varianten van lama, konijn, gepaneerd vlees en stoofpannetjes, geen lange wijnlijst, je ga best op een rek of in de koelkast een fles ophalen, want wat op de kaart staat klopt niet met de beschikbare voorraad. En verder speelt er vaak een bandje Argentijnse muziek. Volksmuziek, niet de gekende deuntjes op panfluit, El Condor Pasa of Amazing Grace maar veel Chacarena, een ritmische dansmuziek, die lokale toehoorders met handgeklap begeleiden of meeneuriën. Meestal zijn het triootjes, opgebouwd rond een gitaar en jukulele, het derde instrument is dan een trommel, een (pan-)fluit of ren fiddel. Gisteren zagen we iemand spelen op blikken hoorn die gemonteerd was op een 4 meter lange holle stok. De man danste daarmee door de zaal en zwiepte het instrument angstwekkend over de hoofden van de gasten, acrobatisch de zuiltjes en andere obstakels in het restaurantje vermijdend.
Wij zijn vandaag door de kloof gereden naar Humahuaca, dan 45 km verderop ligt.

Op de plaats waar gisteren de roadblok was, stond nu een indrukwekkend peloton gewapende politie, op een lange rij op de middenstreep van de weg, ter hoogte van het kleine kampement van de indianen. Niemand te zien, de veelkleurige vlag, de banderia de guelpa, hing er verlaten bij. Indrukwekkende machtsontplooiing. Wij content en we wensen de indianen het beste.
Humahuaca is minder schamel dan Purmamarca, het kleine centrum is vernieuwd. Een brede hoge trap vertrekt op de Plaza en leidt naar een immens groot standbeeld, dat hoog boven de stad uitrijst, een gedenkteken aan de Argentijnse onafhankelijkheid.

Ook de cabildo is nieuw, dateert van de twintigste eeuw. In de hoge uitkijktoren hangt een klokkenspel van Duitse makelij, en daaronder ‘de grote attractie’. Om klokslag twaalf opent een nis onder de galmgaten, een Sint Franciscus beeld schuift naar buiten en zegent indigenos en toeristos.

Dan opent ook de 17de eeuwse kerk, begeleid bezoek, niet fotograferen (dus doen we het toch), vooral niet het majestueuze gouden altaarstuk. We slenteren wat rond, kopen wat prullaria. Roger koopt coca bladeren en coca snoepjes. Ze helpen bij hoogteziekte, waar overigens niemand van ons last van heeft. De snoepjes vindt hij flauw, coca bladeren kauwen is het echte mannenwerk. Van de rest zal hij thee maken, die hij later ook heerlijk vindt. Hij is duidelijk een nieuwe verslaving aan het ontwikkelen, en probeert ook nog anderen te verleiden. Verwerpelijk is dat! Nog een lunchke in Humahuaca (kort lunchke, maar lang wachten, alles gaat trager hier) en we rijden nog wat rond in deze overweldigende streek.
Morgen rijden we terug naar Salta, we hebben daar afspraak met Bob, Lut en Dirk voor ‘A night in Salta’. Dan vliegen we door naar Iguazu onze laatste bestemming. Daarover later meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s