Adios Salta la Linda

Vandaag hebben we nog een ganse dag om van Salta te genieten. We zijn gaan houden van deze stad, met zijn mooie centrale plein, de prachtige kathedraal, imagede gezellige drukte, de jongens en meisjes met hun schooluniformen, …
We bezoeken eerst nog het Convento San Bernardo, dat even verder dan het San Franciscusklooster ligt. Dit zou het oudste gebouw van Salta zijn, een kluis ter ere van Sint Bernardus, daterend uit de late 16de eeuw, heel kort nadat de Spanjaarden hier aankwamen. Tussen 1782 en 1784 werd daar een hospitaal aan vast gebouwd, maar het complex raakte in verval, tot de orde van de karmelietessen hier introkken en het hospitaal terug in gebruik nam.

 

De mooi gesculptuurde cederhouten deur dateert nog uit 1769. Veel verder dan die deur geraken we overigens niet. Buiten de karmelietessen raakt hier buiten de kerkdiensten niemand binnen, lezen we in de gids.
Achter het klooster ligt de Cerro San Bernardo, de ‘stadsheuvel’. De top ligt 300 m boven de stad, en je kan er geraken met een heuse kabelbaan. Maar we kiezen voor het pad, vertrekkend aan het standbeeld van generaal Martin Miguel Guëmes, held van de natie. Het is een steile klim, met 1200 stenen trappen. Langs het pad staat een kruisweg opgesteld. Dit land is nog erg godsdienstig : zo

dagelijks H.Mis gevierd in Salta, in Cachi was de kerk op zaterdagavond bomvol en stonden mensen tot buiten op het pleintje, in Cafayate zagen we de politiepatrouille op de motor een kruisteken slaan telkens als ze kerk passeerden, in Salta stonden lange rijen aan te schuiven voor de biechtstoel, in Purmamarca was die rite ook nog in gebruik, getuige het meubel op de foto, imageen overal in de kerken staan mensen intens te bidden aan de zijaltaren en bij de beelden, elk zijn eigen heilige. Geen wonder dat dit land een paus voortbrengt.
Wij lopen dus ook onze kalvarietocht in de grote hitte. Gelukkig is boven verkoeling onder de bomen en aan de koele, aangelegde waterpartijen.

Prachtig, panoramisch zicht over deze mooie stad, we zoeken de plekjes waar we de afgelopen dagen geweest zijn, en zien de minder fitte mensen in de kabelcabines boven komen. Nu nog eens de knieën testen in de afdaling en uitblazen op een terrasje. Anita dringt er echt op aan dat ze een pequeña picada krijgt, maar raakt toch nauwelijks halfweg door wat ze opgediend krijgt.
Ik wil ook nog even een bezoekje brengen aan het SAAM, het Salta archaeologische high altitude museum. Archaeologen zoeken ook naar resten van het verleden op erg grote hoogten. Zo vond Dr. John Reinhard in 1999 stoffelijke resten, gemummificeerd door de elementen, van 4 Inca kinderen op de vulkaan Llullaillaco op 6500 m hoogte. Naar wordt beweerd, de best bewaarde mummies aller tijden.
image
Wanneer de Spanjaarden in de 15de eeuw arriveerden in Peru was Noord- en Centraal-West Argentinië aangehecht aan het Inca rijk, een gevolg van de expansiepolitiek van Pachacuti. Ook gebieden rond de Andes van Bolivië, Chili, Peru, Ecuador en Colombia hoorden tot Tawantisuyi, het Inca rijk dat het grootste en dichtst bevolkte land was van het Pre-Spaanse Amerika. De hoofdstad was Cusco.
Een van de rituelen van de Inca cultus was de Capacocha, ‘de koninklijke plicht’. De mooiste en perfectst gebouwde kinderen van heersende families werden hiervoor uitgezocht. Na wat dierenoffers en inleidende rituelen werden de kinderen ‘getrouwd’. Op die manier werden de sociale banden van verscheidene clans uit dat grote territorium symbolisch versterkt. De kinderen kregen dan uiteindelijk chicha te drinken, een slaapverwekkende drank, en levend begraven. Ze stierven echter niet, maar vervoegden gewoon hun voorvaderen, die over de Inca steden waakten.
De uitstekend bewaarde mummies vertellen natuurlijk een heel verhaal ivm gezondheid, lichaamsbouw, schedelvervorming, kledij, sieraden, miniatuurpoppetjes en rituele beeldjes die de weg naar de graven toonden, voorwerpen uit klei en edele metalen, een schat voor de archeologen. Mooi museum over het Inca tijdperk, dat we hier niet verwacht hadden, maar waar we veel meer van gezien hebben in Peru en de oude hoofdstad Cusco.
Ondertussen zijn ook Marc en Annemie weer in de stad opgedoken. We vinden ze samen met Roger en Marleen natuurlijk …. op een terrasje. Maar voor ons wordt het weer tijd om in te pakken hier. Taxi naar de luchthaven voor de vlucht naar de laatste bestemming, Iguazu.

2 gedachtes over “Adios Salta la Linda

  1. Gaan houden van Z.Amerika. Na lezing van de blogs geloof ik jullie! Toch blijft “O-W-thuis best” ook gelden. De familie zal blij zijn jullie weer te zien!
    ELS

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s